Lara Klaassen: “Wat je wel kunt veranderen, is je eigen leven.”


Tekst Ankie Bosch
Fotografie Johannes Timmermans

“Ik ben me altijd bewust van de prijs die ik voor de auto betaal. Zeker als mijn kinderen achterin zitten. Hoe leg ik ze later uit dat ik gewoon ben blijven rijden? Moet ik tegen ze zeggen: ‘Ja, ach, iedereen deed het, dat was nou eenmaal zo…’? Dat is mijn grootste motivatie: wat we onze toekomstige generatie aandoen.

Alles is zo verleidelijk, het gemak waarmee we die auto pakken, een t-shirtje kopen. Je ziet niet meer wat erachter zit. Ik probeer dat te doorbreken. Het maakt namelijk ook meteen duidelijk wat je wél kunt veranderen. En dat is je eigen leven.”

Lara Klaassen

Lara Klaassen is directeur van het CITAVERDE College in Heerlen, moeder, buitenmens, multi-sporter, en fietser. Sinds ze haar oude baan als directeur bij het CNME in Maastricht opgaf voor een nieuwe uitdaging in Heerlen, heeft ze haar bakfiets verkocht. Met pijn in het hart. “Ik heb destijds lang getwijfeld over de aanschaf van die fiets. Te lang, eigenlijk. Mijn jongste was twee toen ik hem kocht. Dat had ik veel eerder moeten doen. Ik heb er enorm van genoten, net als mijn kinderen. Die vonden het in die bakfiets heel gezellig.

Van de zomer gunde ik hem aan een collega. Gunnen, ja, want het liefst had ik hem helemaal niet weggedaan. Maar mijn jongste was zes en kreeg een eigen fiets, ik kreeg deze baan. Nu is het, in de woorden van mijn jongste, een ‘wasbakfiets’. Hij was onze bakfiets. We vinden het allemaal jammer dat hij weg is.”

“Hoe zorg je dat we met z’n allen omgaan?”
Lara Klaassen

Vier jaar lang fietste ze een paar keer per week van Mheer naar Maastricht. Een stukje Amstel Gold Race, 16 kilometer enkele reis. Kinderen in de bakfiets en gáán, in die paar jaar tijd zo’n 5.000 kilometer in totaal. Nu heeft ze een nieuwe fiets om, op de dagen dat ze niet naar andere locaties hoeft, naar Heerlen te fietsen. 27 kilometer heen, 27 kilometer terug. Ze heeft gekozen voor een speed pedelec waarmee ze die afstand binnen een uur kan overbruggen. Lara: “Als het langer wordt, zijn er teveel obstakels. Dan kost het teveel tijd, ben je te moe. Dan neem je toch de auto.

Mijn fiets kost een paar duizend euro. Dat is best een bedrag. En daardoor is zo’n snelle fiets best elitair. Er zijn wel maatregelen die het gebruik ervan stimuleren, er is een belastingvoordeel. Maar daar moet je echt naar op zoek. Je moet zelf al een bewuste keuze maken, voor je die tegenkomt.

Dat zie je ook met de fietsen zelf. Er zijn iets meer dan 17.000 speed pedelecs in Nederland, op zo’n 25 miljoen fietsen in totaal. Ik denk dat ze de toekomst hebben. Maar ze zijn niet zichtbaar. Als werkgever zou je mensen erop attent kunnen maken. Ze belonen voor de aanschaf en het gebruik van zo’n fiets.” Doet ze dat ook met haar eigen medewerkers? Ze lacht. “Ik ben hier net pas begonnen. Maar het valt wel op dat er veel auto’s staan, en weinig fietsen. De vitaliteit van medewerkers is belangrijk en  woon-werkverkeer heb je toch al. Als je dat anders kunt inrichten…

Zelf kan ik niet zonder de fiets. Ik ben gewoon een buitenmens. Met deze baan zit ik nog meer dan eerst. Dan zoek je toch die compensatie. Ik heb behoefte aan buitenlucht en beweging. En met een gezin gun je jezelf dat in de avond niet altijd. Tegelijkertijd moet je verleid worden. De Groene Loper in Maastricht bijvoorbeeld, die verleidt je om te fietsen. Het is nu zo makkelijk om van het station naar, ik noem maar wat, Vaeshartelt te fietsen. Het duurt wel even voordat zo’n nieuwe optie in je oriëntatie zit, voor dat gedrag een gewoonte is. Jammer genoeg worden mensen daar niet echt in gestimuleerd.

Daarom word ik zo verdrietig van de buitenring. Niet alleen vanwege de landschapsvernieling, maar ook om het oude denken. Die hele buitenring is op de auto gericht. De fiets hangt er een beetje bij. Terwijl fietsen een onmisbaar onderdeel is van de verduurzaming van het vervoerssysteem. Ik word blij als er wordt nagedacht over langeafstandsfietsen. Als er plannen zijn voor een verbinding van Sittard naar Maastricht. Als creativiteit wordt gecombineerd met armoedebeleid. Want hoe doorbreek je de status en de bijna vanzelfsprekende route van fiets naar brommer tot auto? 

Lara Klaassen

Als je echt leeft zoals je dat graag zou willen, zo duurzaam als je zou willen, dan moet je in deze tijd vaak ‘nee’ zeggen. Tegen je kinderen en tegen jezelf. De vraag is hoe je dat gedraaid krijgt. Hoe zorg je dat we met z’n allen omgaan? Daarom vind ik mijn werk zo leuk, omdat ik bezig ben met het neerzetten van een transitie. In mijn vorige baan gebeurde dat heel direct. Hier, bij CITAVERDE, wil ik het groene onderwijs verduurzamen. Jongeren werken hier met planten en dieren, er is een kas. Hoe zorg je dat het nog duurzamer kan? Gerelateerd aan een beroep waar leerlingen iets aan hebben? 

Duurzaamheid is een manier van leven, ook voor de school. Jongeren groeien hier op. Dus wil je ze een warme, leerzame plek bieden. En ze tegelijkertijd iets meegeven. Dat kan ook betekenen dat het even goed genoeg is. De vraag is steeds of je je verantwoordelijk voelt voor wat je kunt veranderen. Ik ben helemaal geen baas-baas, ik geef graag ruimte aan de eigen verantwoordelijkheid van medewerkers. Maar het leuke aan leidinggevende zijn, is dat je wel een verschil kunt maken. En dat wil ik: een verschil maken.”