Op de Pedalen naar een nieuw begin


Tekst Marlou Jenneskens
Fotografie Jonathan Vos

Eind februari spreken we Sander Kleikers over een nieuw begin, zijn liefde voor de fiets en kansen voor verandering. Na 18 jaar bij L1 begint hij in januari voor zichzelf. Net nadat we de foto’s bij dit artikel gemaakt hebben, komt de wereld plotsklaps tot stilstand door Covid-19. Samen blikken we vooruit en terug, en spreken over gezondheid, geluk, de zoektocht naar een nieuw evenwicht en zijn liefde voor de fiets.

Sander Kleikers

“Het begon voor mij al vroeg. Toen ik een jaar of 4 was. Naar Olympia’s Tour in Geleen met mijn vader. Tijdens de Amstel Gold Race bij van der Valk in Heerlen kijken naar hoe de renners pasta zaten te eten. Fascinerend… En dan handtekeningen scoren hè?”

Hij maakt er zijn werk van. Met de Tour de L1mbourg, voor Eurosport, bij de Giro, Vuelta… Sander houdt van de koers, is onlosmakelijk verbonden met de fiets. En privé? Sander: “Ehm…. Voor zo’n wielerfanaat zat ik tijdens mijn periode bij L1 wel erg veel in de auto. Deels logisch, omdat ik vaak door heel Limburg onderweg was. Aan de andere kant had ik ook toen met de fiets naar L1 kunnen gaan en als het nodig was de auto thuis op kunnen halen.

Het moet ook een beetje leuk zijn. Naar L1 fietste ik de stad uit, nu de brug op, de stad in... Door Wyck. Dat is heerlijk. Ik zie meer. Maak contact onderweg. Daar kan ik echt van genieten. Al fiets ik eerlijk gezegd nooit langzaam. Als een andere fietser me voorbij fietst, dan komt de sporter in mij boven. Vloek ik zachtjes en versnel ik, ga ik diegene gewoon inhalen.

Toen ik 16 was, wilde ik een brommer. Mijn vader was daar duidelijk over: ‘je hebt twee gezonde benen’. Hij had gelijk.
Sander Kleikers

Toen ik 16 was, wilde ik een brommer. Mijn vader was daar duidelijk over: ‘je hebt twee gezonde benen’. Hij had gelijk. Bij ons in de schuur staan inmiddels zestien wielen. Twee wielrenfietsen, twee mountainbikes, vier stadsfietsen. Inmiddels fiets ik samen met mijn eigen zoon. Er zijn weinig dingen in het leven die ik mooier vind. En toch doe ook ik het te weinig.

Ik denk dat het ons vaak te gemakkelijk wordt gemaakt. Als je kan parkeren voor de deur... hoe vaak denk je dan nog na over andere opties? Hetzelfde met zo’n app als Parkmobile. Zo makkelijk en handig allemaal. Nu houd ik kantoor in het hartje van de stad. Het is volstrekt onlogisch geworden om met mijn auto over de kinderkopjes te gaan. En dus ga ik fietsen.” Lacht: “Nou ja, behalve als het regent, dus. Voor een regenpak ben ik toch nog iets te ijdel.”

Toen kwam corona en werd het overal even stil. “Eerst werd mijn hele agenda leeggeveegd. Geen Amstel Gold Race, geen Tour, geen Vuelta. Ging ik toch op de fiets, naar mijn kantoor. Wat ga je dan doen? Normaal gesproken leef ik van evenement naar evenement. Toen al die ijkpunten verdwenen, voelde het even wiebelig, zonder houvast. Al snel kwamen de eerste digitale alternatieven op gang: webinars. Toen ik daar net een beetje bedreven in begon te raken, dat duurde wel een week, belde het bestuur van Zuyderland. Kun je morgen naar Urmond komen?”

Toen kwam alles in een stroomversnelling terecht. “Op maandagochtend meldde ik me, op dinsdag leidde ik om 11.00 uur de persconferentie over het coronacentrum dat we daar gingen openen. Huisartsen, medisch specialisten, thuiszorg. Ze praten allemaal nogal in afkortingen, hebben een hele eigen terminologie. Daar moest ik me inbijten maar dat moest snel. De tweede dag om 11.00 uur hadden we een persconferentie met landelijke en regionale media. Vanaf toen was het mijn rol om elke dag te informeren. Wat gebeurt er hier nou eigenlijk?

Ik ben genoeg mensen verloren in mijn leven om te weten hoe belangrijk gezondheid is. En hoe kwetsbaar wij mensen zijn. Toch heb ik in de weken in het coronacentrum zoveel gezien, zoveel verhalen gehoord die me raakten. Bijvoorbeeld een bejaard echtpaar, van wie de man stervende was op de IC en de vrouw in het coronahotel lag. Kinderen die niet wisten waar ze moesten zijn. Dat het uiteindelijk gelukt is om die mevrouw ondanks haar ziekte toch naar haar man te brengen om afscheid te nemen… Achteraf gezien had ik een dagboek bij moeten houden. Dit zijn ervaringen, die leg je nooit meer naast je neer. Dat relativeert je eigen probleempjes wel even.”

 

Sander Kleikers

Een nieuw begin? Sander vraagt zich voorzichtig pessimistisch af of deze periode nou écht iets veranderd heeft: “Al heel snel werden we allemaal weer onrustig. Begonnen mensen zich af te vragen wanneer ze weer konden vliegen… Ikzelf ben natuurlijk geen uitzondering. Als er één positief iets is wat we meenemen, uit deze hele periode, dan is het dat het echt wel anders kan. Meer digitaal maar vooral ook meer samen. Ik hoop dat we elkaar er straks aan herinneren. Toen met corona hè? Toen deden we het gewoon. Toen konden we het anders, juist samen.”

“Eerst de grens naar België dicht, toen het Heuvelland. Ik zat stiekem ook wel een beetje vastgeroest in de reguliere Amstel Gold Race. Toen dat allemaal niet meer kon, wil de ironie dat ik terecht kwam in Geleen, waar ik ben opgegroeid en de route eigenlijk al ken. Via Sittard naar Grevenbricht, Born, Stein en Elsloo. Via allerlei knooppunten zag ik een stuk Limburg dat ik veel te weinig zag: steegjes, straatjes, meanderende beekjes.”

Sander leerde de afgelopen periode ook letterlijk andere wegen in te slaan… Ook een ander stukje machtig mooi Limburg ontdekken? Sander beveelt je deze route van harte aan.